Een marathon met een bijzonder verhaal
Mijn naam is Basti van der Ende, ik ben 57 jaar en op 1 november 2026 sta ik aan de start van de New York Marathon. Samen met mijn jongste zoon, mijn dochter en mijn partner. Op zichzelf niet heel bijzonder, want ik ben één van de velen die deze marathon gaat lopen. Maar ik heb wél een verhaal, en dat wil ik graag met jullie delen.
Tien jaar geleden veranderde alles
Tien jaar geleden lag ik in het ziekenhuis met hersenletsel. Wat er precies is gebeurd, weet niemand. Ik kreeg vage klachten die steeds erger werden, zonder duidelijke oorzaak. Uiteindelijk bleek ik een aantal kleine infarcten aan de rechterkant van mijn hoofd te hebben gehad.
Het gevolg is dat ik aan de linkerkant van mijn lichaam een gevoelsstoornis heb. Ik vergelijk het met een verdoving bij de tandarts: je voelt dat er iets gebeurt, maar tegelijkertijd ook weer niet. Mijn spieren en mobiliteit zijn minder geworden, ik ben sneller vermoeid en vaak overprikkeld. Als extraatje kreeg ik er ook nog spasmes bij. Gelukkig zijn die inmiddels goed onder controle.
Een belofte aan mezelf
Maar wat heeft dit te maken met de marathon van New York?
In 2016 zouden mijn partner en mijn jongste zoon de New York Marathon lopen. Ik zou samen met mijn dochter en schoondochter meegaan om hen aan te moedigen. Door alles wat er gebeurde, lag ik uiteindelijk bijna een maand in het ziekenhuis. Zo kort na mijn ontslag naar New York gaan was niet verstandig, laat staan de hele dag met de metro heen en weer om de lopers te volgen.
Gelukkig konden we het een jaar uitstellen. In 2017 zijn we alsnog naar New York gegaan om de mannen aan te moedigen. Wat een spektakel, wat een sfeer! Toen heb ik tegen mezelf gezegd: als ik ooit een marathon loop, dan wordt het die van New York.
Positief blijven en weer in beweging komen
De oorzaak van mijn hersenletsel is nooit gevonden. De conclusie was: "Je hebt pech gehad." Maar ik heb het zelf omgedraaid: ik heb eigenlijk heel veel geluk gehad. Ik ben er nog en het leven is nog steeds mooi.
Wat mij heeft geholpen om te komen waar ik nu ben? Positief blijven, al wordt dat soms verward met eigenwijs zijn. Weer gaan sporten, krachttraining doen en vooral genieten van het leven dat ik nog steeds heb.
CrossFit heeft mij enorm geholpen om sterker te worden en mijn balans terug te vinden. Hardlopen raakte wat op de achtergrond, totdat Hyrox op mijn pad kwam. Dat vond ik geweldig om te doen, maar daarvoor moet je natuurlijk ook weer gaan hardlopen. Dat ben ik gaan doen en al snel begon het weer te kriebelen. Het voelde goed om te rennen.
Ik ging aan de slag met trainingsschema's van Garmin, schakelde een voedingscoach in en viel maar liefst 14 kilo af.
Het moment is nu
Het ging zo goed dat ik begin 2026 een halve marathon liep en samen met mijn dochter deelnam aan de Hyrox Pro.
Toen zei ik tegen mijn jongste zoon: we gaan ons inschrijven voor de New York Marathon. Als het er ooit van moet komen, dan moet het nu. Juist op dit moment ben ik fitter dan ooit. Het is precies tien jaar geleden dat mij dit overkwam. Tien jaar waarin ik heel veel geluk heb gehad. Dus nu moet het gebeuren!
Zoals dat gaat, stak de één de ander aan. Ook mijn partner en dochter wilden mee. We schreven ons in bij Rijnmond Marathons en gelukkig was er nog plek.
Wat een geweldig pakket! Ik hoef nergens aan te denken, behalve mijn koffer in te pakken en op tijd bij de bus naar Schiphol te staan. Voor iemand met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) is dat echt heel fijn.
Samen naar de finish
Ik train veel en merk dat het allemaal zwaarder begint te worden. Soms denk ik weleens: waarom doe ik mezelf dit aan? Maar mijn zoon en dochter, allebei ervaren lopers, blijven de hele marathon bij mij. Voor hen zal dat best een uitdaging zijn, want ik zal niet snel gaan. Maar dat mag de pret niet drukken.
Voor mij wordt het moment waarop ik de finish over ga een afsluiting. Een traan zal er zeker komen. Hoe bijzonder zal het zijn om samen met mijn kinderen over die finish te gaan? Wat een overwinning dat mijn lichaam dit kan. Dat ík dit kan.
De cirkel is rond
Tien jaar geleden maakte ik iets heel heftigs mee. Niet alleen ik, maar ook de mensen om mij heen. Nu, tien jaar later, ga ik fitter dan ooit de marathon van New York lopen.
Ik hoop dat mijn verhaal anderen kan inspireren. Soms overkomt je iets wat de rest van je leven beïnvloedt. Natuurlijk heb ik ook mindere dagen. Maar blijf positief, want er is nog zoveel wat wél kan. Blijf bewegen, blijf sporten, verleg je grenzen en blijf verbonden met de mensen om je heen.
Op 4 oktober 2016 verliet ik het ziekenhuis en liep ik, aan de arm van mijn dochter, net 500 meter. Op 1 november 2026 finish ik, aan de arm van mijn dochter en mijn zoon, bij de New York Marathon.
Basti van der Ende